Gentse Winterfeesten 2015

Een verslag in woord en beeld van onze koorreis naar Gent

11, 12 en 13 december 2015

In april 2014 gingen we naar Praag. En daar gebeurde iets bijzonders: het ‘koorreisvirus’ kreeg ons te pakken. Er werden al snel plannen gesmeed voor een nieuwe reis en op 11 december is het zover: we vertrekken naar België, waar we gaan (genieten van en) optreden tijdens de Gentse Winterfeesten. Zal het weer net zo’n geslaagde reis worden als die naar Tsjechië?

11 december – Net een schoolreis

De klok voor in de bus geeft aan dat het 13.15 uur is. Er is dus exact een kwartier verstreken sinds we vertrokken zijn uit Arnhem en ik pak de tweede zak snoep aan die van achteren wordt doorgegeven. Er wordt druk gekletst en iedereen is opgewonden. Grinnikend denk ik aan het bericht dat een van de leden gisteren op Facebook zette. ‘Het voelt net alsof ik op schoolreis ga,’ schreef ze. Nou, zo voelt het inderdaad!

Klinkende entree

Dat de bus ons niet tot voor het hotel kan brengen, wisten we van tevoren. Nu er ook nog een belangrijke verkeersader in het centrum van Gent blijkt te zijn afgesloten, ziet Stefan, de buschauffeur, zich genoodzaakt ons op een kwartier lopen van het hotel af te zetten. Eigenlijk is het best lekker om na zo’n lange zit even de benen te strekken, dus hobbelen we in ganzenpas over het smalle trottoir langs de opengebroken straat. Een tegemoetkomende Gentse dame drukt zich tegen de gevel om ons te laten passeren. ‘Amai,’ verzucht ze, ‘met hoeveel zijn jullie eigenlijk?’ Vrijwel allemaal hebben we zo’n handig koffertje met wieltjes bij ons. Luid ratelend (en druk pratend) banen we ons een weg door het stadscentrum. Gent zal weten dat Popkoor Akkoord gearriveerd is!

Wifi!

We zijn per vier of vijf koorleden ingedeeld in de ruime familiekamers van hotel Onderbergen. En wat doen we en masse zodra we ons geïnstalleerd hebben? Verbinding zoeken met het wifi-netwerk van het hotel. Voordat we gaan eten moeten we ‘thuis’ natuurlijk wel laten weten dat we een voorspoedige reis gehad hebben en in een prachtig hotel zitten.

Snuffelen

Na een prima verzorgd diner in Patrick Foley’s, de bij het hotel horende pub, gaan we opnieuw richting centrum. Dat is niet moeilijk te vinden: het enorme, verlichte reuzenrad dat midden op de kerstmarkt staat, wijst ons de weg. De stad is sfeervol verlicht, overal staan kraampjes en klinkt muziek. We snuffelen op ons gemak rond, vragen ons af welke plek ons morgen toegewezen zal worden en gaan tot slot wat drinken in de ‘Moosebar’.

12 december – Kamer eenentwintig

Laat hebben de meesten van ons het niet gemaakt, want vandaag … treden we op. Traditiegetrouw gaan we eerst inzingen. Er is een kamer die zich daar qua ruimte volgens de hotelreceptie het best voor leent: kamer 21. Die is inderdaad meer dan groot genoeg voor Amanda, José, Carola, Barbara en mijzelf. Maar met 34 mensen is het vertrek opeens bomvol. Om die reden besluit dirigent Belinda zich te beperken tot een paar basisoefeningen die niet zo veel ruimte vergen en het doornemen van het intro van een van de nummers. Rondjes lopen en/of flink met de armen zwaaien: dat slaan we vandaag maar even over.

“Call the police …”

In de Gentse binnenstad stellen we ons op  in de schaduw van een reusachtig verlicht hert. Nog voordat we begonnen zijn, blijft een flink aantal mensen staan. Of dat ligt aan de enigszins indrukwekkende grootte van onze groep, aan de aanwezigheid van drie bewapende agenten of gewoon aan nieuwsgierigheid, weten we niet. Maar dat we nu al bekijks hebben, vinden we alleen maar fijn. Zodra we ons eerste nummer hebben ingezet, blijven er steeds meer mensen staan. Er wordt geklapt, gedanst, geglimlacht en ‘Bravo!’ geroepen. Dan is ons laatste nummer al aan de beurt. En daar wordt nog enthousiaster op gereageerd. Zou ‘Uptown Funk’ een hit zijn in België of werkt ons enthousiasme aanstekelijk? ‘Call the police …’ zingen we en de politieagenten die gedurende ons optreden niet van onze zijde wijken, glimlachen breed. ‘Ik word vrolijk van dit koor,’ merkt een van hen op.

Warm vanbinnen      

We hebben een kwartiertje pauze en laten ons de glühwein goed smaken. Daarna is het tijd voor ons tweede optreden. We brengen dezelfde nummers als eerder vanmiddag, maar het lijkt alsof de Gentenaren dit keer nóg enthousiaster zijn. Hun energie slaat op ons over en zodra de allerlaatste tonen van ‘Uptown Funk’ zijn weggestorven en het publiek ons verrast met een daverend applaus worden we nog warmer vanbinnen.

Biertje?

Vanavond staat een bezoek aan Stadsbrouwerij Gentse Gruut op het programma. Tijdens de bierproeverij wordt ons verteld over het ontstaan van de brouwerij en het brouwproces en daarna proeven we van Gentse waterzooi en werkelijk hemelse chocolademousse. Sommigen willen daarna nog even de stad in, maar de meesten belanden uiteindelijk in de pub bij het hotel. Ik ben moe en al onderweg naar kamer 21, als ik word overgehaald nog even een drankje in de pub te gaan halen. Zodra ik naar binnen loop, ben ik blij dat ik niet ben gaan slapen. Daar zit een groot deel van Akkoord te zingen. De pubeigenaar en de overige gasten zijn onder de indruk en hoewel ik niet zo veel stem meer heb, zing ik vrolijk mee. Voor de zoveelste keer vandaag word ik heel, heel warm vanbinnen en heb ik tegelijkertijd kippenvel.

13 december – Puzzelen en varen

Na het ontbijt vertrekken we opnieuw naar het centrum voor een stadswandeling. De routebeschrijving die we mee krijgen, bevat ook allerlei vragen, maar ik geef het beantwoorden ervan al na drie vragen op. Ik geef liever mijn ogen goed de kost, wandel op mijn gemak langs al het moois dat Gent te bieden heeft en maak een praatje met medekoorleden die ik nog niet gesproken heb tijdens deze reis. Na een uurtje gaan we aan boord van een rondvaartboot, waar picknickmanden met allerlei lekkers voor ons klaarstaan. Voor even zijn we (redelijk) stil en genieten we van het uitzicht en het eten.

Kritiek

De dagen zijn omgevlogen en nu staan we alweer klaar voor vertrek. ‘Ik heb nog wel één belangrijk punt van kritiek,’ merkt Loes op. Verschrikt kijken we naar haar. Wat zou dat zijn? ‘Het was véél te kort!’ zegt ze serieus. En dat … zijn we met haar eens. Even later hobbelen we, opnieuw luid ratelend, achter elkaar aan naar het punt waar de bus op ons wacht. Ook ons vertrek uit Gent gaat niet onopgemerkt voorbij!

Vroegen we ons van tevoren nog af of ‘Gent’ net zo geslaagd zou worden als ‘Praag’, bij terugkomst weten we het antwoord daarop: ja! Het was in een woord geweldig. En net zoals we in 2014 allemaal heimwee naar Praag hadden, hebben we nu last van ‘Gentwee’. Bovendien is een ding zeker: het ‘koorreisvirus’ houdt ons nog steeds stevig in zijn greep.

Tekst: Christien Romp
Foto’s: Fred de Jong

 

 

You must be logged in to post a comment.

Top