na de Akkoordstilte

Soms vergeet ik de tijd volkomen. Zoals vandaag. En dat komt vreselijk slecht uit, want ik had al lang in het theater moeten zijn.

Snel smijt ik een tas met toneelkleding in de kofferbak en daarna race ik op topsnelheid naar Zevenaar. De deuren naar de zaal zijn open en ik zie hoe een lange rij mensen naar binnen schuifelt, allemaal in het bezit van een kaartje voor ‘De cirkel van Akkoord’. Ik haast me naar de kleedkamer  waar ik mijn medekoorleden verwacht, maar de ruimte is helemaal leeg. Paniek maakt zich van mij meester en ik duik in mijn tas. Al maanden geleden hebben we van de regisseur te horen gekregen hoe de kledingvoorschriften voor deze theatershow luiden. Snel pak ik mijn witte rok en blouse. Vervolgens wurm ik me uit mijn jeans en zwarte T-shirt. Nadat ik mijn rok en blouse aangetrokken heb, ren ik blootsvoets de kleedkamer uit.

Achter het podium akkoordstilteword ik ‘verwelkomd’ door het koor. ‘Waar bleef je nou?’ klinkt het verwijtend uit vele kelen. Ik blijf als versteend staan: waarom heeft iedereen blauwe kleding aan? ‘We hebben toch bij de laatste repetitie te horen gekregen dat we in het blauw moesten? En waarom heb je geen schoenen aan?’ zegt iemand tegen me, en ik kijk beschaamd naar mijn helderwitte outfit en blote voeten. Ik hoor hoe de band de eerste maten van ons openingsnummer speelt en zie hoe de stoet koorleden zich in beweging zet, richting podium. ‘En je moet nog geschminkt!’ roept de voorzitter van het koor. Dan pas zie ik hoe Fred-Emmer-zonnebankbruin iedereen is. Ik kan wel janken. Niet alleen qua kleding val ik enorm uit de toon, mijn ongeschminkte gezicht doet er nog een flinke schep bovenop. Het eerste nummer zal ik in elk geval aan me voorbij moeten laten gaan. Waar haal ik zo snel blauwe kleding vandaan? En waar is de grimeur? Het podium is ondertussen gevuld en ik kijk vanuit de coulissen toe … gefrustreerd, in de verkeerde kleur, ongeschminkt en op blote voeten.

Dan schrik ik wakker. Rechtop in bed, eerst snakkend naar adem, enkele seconden later opgelucht omdat ik besef dat ik gedroomd heb. Ik zit niet midden in de première van ‘De cirkel van Akkoord’; die is pas over zes maanden.

Gisteravond hebben we, na zeven weken Akkoordstilte, voor het eerst weer gerepeteerd. Na elke repetitie ga ik naar huis met een hoofd vol oude en nieuwe liedjes. Maar gisteravond moest er veel geregeld, besproken en voorbereid worden, omdat het niet meer zo heel lang duurt, voor alles rondom de nieuwe theatershow helemaal perfect moet zijn. Zo ging ik dus niet alleen naar huis met liedjes in mijn hoofd, maar ook met te onthouden opstellingen, kledingvoorschriften en te bedenken pr-acties. En dat was, na zo’n lange stilte, wel weer even wennen en blijkbaar wat te veel om rustig te kunnen slapen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat ik vanaf de komende repetitie weer in het juiste ‘ritme’ zal zitten en nare-droomloos zal slapen.

© Christien Romp | TekstFontein

You must be logged in to post a comment.

Top