stoelendans?

De repetitieruimte ziet er vanavond anders dan anders uit. Nou ja, wat de inrichting betreft in elk geval.

Er staan vijftig stoelen in een grote kring en als ik binnenkom, is het merendeel al bezet. Ik denk: de ledenvergadering is toch pas in februari? Kim, de voorzitter grapt: ‘We gaan zo dadelijk een stoelendans doen!’ Dan zie ik Erik zitten en weet ik het meteen: vanavond krijgen we te horen hoe het programma van ‘De cirkel van Akkoord’ wordt ingevuld.

Zodra iedereen er is, spreekt Belinda ons toe. Ze vertelt hoe trots ze op ons is en hoe blij ze wordt van de sfeer binnen de groep, maar ze benadrukt ook dat we hard zullen moeten gaan werken, dit jaar. Ondertussen voel ik hoe de spanning stijgt. Erik had ons vorige week beloofd, ons zo snel mogelijk te laten weten wie welke solo of welk duet mag gaan zingen en hoe de bezetting van de kleinere groepjes eruit zal gaan zien. En iedereen zal minstens net zo nieuwsgierig zijn als ik, graag willen weten welke ‘rol’ er voor hem of haar is weggelegd.

Ik heb mijn zinnen gezet op een lied dat deel uitmaakt van een medley. Niet alleen omdat het een song is van een band waar ik vroeger helemaal gek van was, maar vooral omdat het lied gaat over een voor mij zeer herkenbare situatie. Nadat de lijst is uitgedeeld en ik een exemplaar in handen heb, vliegen mijn ogen naar nummer zes. Ik mag het lied doen, samen met Reanda! Ik hoor Jiri mijn naam noemen en laat mijn blik verder langs de lijst glijden.  Er is nog een ander nummer dat ik, samen met hem, Patrick en een klein achtergrondkoor, mag gaan uitvoeren. Het scheelt weinig, of ik val van mijn stoel van pure vreugde.

Om mij heen zie ik weinig anders dan blijdschap en enthousiasme. Er is overduidelijk heel goed gekeken en geluisterd naar wat ieder individu kan en wil, waardoor ‘De cirkel van Akkoord’ verrassend veel variatie en ruimte voor ieders eigen kleur krijgt.

De stoelen worden aan de kant geschoven; het is tijd om aan de slag te gaan. We hebben geen stoelendans gedaan, maar ik geloof dat ik niet de enige ben die op dit moment zin heeft in een spontane, uitzinnige vreugdedans. Toch blijf ik maar met beide benen op de grond. Dat zingt een stuk prettiger. 

© Christien Romp | TekstFontein

1 Reactie

  • margot 19 jan 14 @ 8:09 PM

    T is al geslaagd voordat we überhaupt aan iets beginnen dankzij jou Christien!
    Wat weer een stuk!!!!!!!

You must be logged in to post a comment.

Top